Z wizytą u Górnoślązaków
To był spontan. Pojechałem do Katowic obejrzeć III Marsz Autonomii. Podróż autostradą A4 z Wrocławia zajmuje raptem 2 godziny, zrobiłem więc jednodniowy wypad. Katowice przywitały mnie 30-stopniowym skwarem, pustkami na ulicach (widać to wyraźnie opuszczając gwarny, zatłoczony Wrocław). Gdzieś o 10.30 zaczęli pojawiać się pierwsi pojedynczy młodzi ludzie w niebieskich koszulkach, niosący dokądś zwinięte jeszcze flagi. Marsz zacząć miał się w samo południe, postanowiłem więc pospacerować trochę po mieście.
Modernistyczne i secesyjne kamienice, nowoczesne ciągi handlowe, monumentalny Spodek, Archikatedra o ciekawej bryle.. Katowice wyglądają w gruncie rzeczy lepiej niż można się tego w pierwszej chwili spodziewać. – Pierwszy stereotyp w mojej głowie stracił właśnie grunt pod nogami. Zaopatrzony w Żabce w napoje chłodzące, ruszyłem w stronę placu Wolności. Ryk silników brutalnie rozdarł senną atmosferę przedpołudnia. W stronę placu, trąbiąc niemiłosiernie w klaksony, sunęły udekorowane flagami motocykle, SUV-y, jakiś pojedynczy quad. – Mysłowice jadą. Oni robią niezły show, ale jak dla mnie są zbyt radykalni – tłumaczył mój katowicki przewodnik.
Na placu Wolności, w cieniu drzew otaczających pomnik bohaterów radzieckich, gęstniał już barwny, niebiesko-żółty tłum. Prawdopodobnie przybyło około 1000 osób. Pochód. Pochód jak pochód, powolny spacerek w promieniach bezlitosnego słońca. Dyskretne towarzystwo policji. Atmosfera pikniku, przechadzki. Od czasu do czasu mącona jedynie skandowanym „Górny Śląsk, Górny Śląsk” (mój diabeł stróż szeptał wówczas do ucha: „WKS, WKS!” – wrażenie akustyczne było bardzo podobne).
Marsz zatrzymał się przed budynkiem dawnego Sejmu Śląskiego, a jego uczestnicy ustawili się z transparentami na schodach gmachu. W powietrze wzleciały żółte i niebieskie baloniki. Organizatorzy marszu zabrali się za przemówienia, a fotoreporterzy za zdjęcia. W podcieniach teatru, po przeciwległej stronie ulicy, w plastikowych kubeczkach rozdawano wodę mineralną z plussszem. Dla zwiedzających, bo uczestnicy marszu smażyli się jeszcze w słońcu. Zrobiło mi się żal chłopaków ubranych w zbroje rycerskie. To się nazywa hardcore.
Fajnie, taka atrakcja turystyczna, w rodzaju pogoni z bykami w Pampelunie. Nawet jeśli dzieje się tutaj historia regionu, to bez nas Dolnoślązaków. Nie tylko ze względu na brak obecności, bo kilku Dolnoślązaków tu było. Ze względu na hierarchię poruszanych tematów, różnice w mentalności, kulturze. Marsz Autonomii warto zobaczyć, ale to nie nasz marsz. – Musicie wymyślić sobie własną formułę – kwituje mój znajomy. Ano. Jak na mój gust, nie powinna to być formuła taka jak ta. Ale to kwestia otwarta.
To był spontan. Pojechałem do Katowic obejrzeć III Marsz Autonomii. Podróż autostradą A4 z Wrocławia zajmuje raptem 2 godziny, zrobiłem więc jednodniowy wypad. Katowice przywitały mnie 30-stopniowym skwarem, pustkami na ulicach (widać to wyraźnie opuszczając gwarny, zatłoczony Wrocław). Gdzieś o 10.30 zaczęli pojawiać się pierwsi pojedynczy młodzi ludzie w niebieskich koszulkach, niosący dokądś zwinięte jeszcze flagi. Marsz zacząć miał się w samo południe, postanowiłem więc pospacerować trochę po mieście.
Modernistyczne i secesyjne kamienice, nowoczesne ciągi handlowe, monumentalny Spodek, Archikatedra o ciekawej bryle.. Katowice wyglądają w gruncie rzeczy lepiej niż można się tego w pierwszej chwili spodziewać. – Pierwszy stereotyp w mojej głowie stracił właśnie grunt pod nogami. Zaopatrzony w Żabce w napoje chłodzące, ruszyłem w stronę placu Wolności. Ryk silników brutalnie rozdarł senną atmosferę przedpołudnia. W stronę placu, trąbiąc niemiłosiernie w klaksony, sunęły udekorowane flagami motocykle, SUV-y, jakiś pojedynczy quad. – Mysłowice jadą. Oni robią niezły show, ale jak dla mnie są zbyt radykalni – tłumaczył mój katowicki przewodnik.
Na placu Wolności, w cieniu drzew otaczających pomnik bohaterów radzieckich, gęstniał już barwny, niebiesko-żółty tłum. Prawdopodobnie przybyło około 1000 osób. Pochód. Pochód jak pochód, powolny spacerek w promieniach bezlitosnego słońca. Dyskretne towarzystwo policji. Atmosfera pikniku, przechadzki. Od czasu do czasu mącona jedynie skandowanym „Górny Śląsk, Górny Śląsk” (mój diabeł stróż szeptał wówczas do ucha: „WKS, WKS!” – wrażenie akustyczne było bardzo podobne).
Marsz zatrzymał się przed budynkiem dawnego Sejmu Śląskiego, a jego uczestnicy ustawili się z transparentami na schodach gmachu. W powietrze wzleciały żółte i niebieskie baloniki. Organizatorzy marszu zabrali się za przemówienia, a fotoreporterzy za zdjęcia. W podcieniach teatru, po przeciwległej stronie ulicy, w plastikowych kubeczkach rozdawano wodę mineralną z plussszem. Dla zwiedzających, bo uczestnicy marszu smażyli się jeszcze w słońcu. Zrobiło mi się żal chłopaków ubranych w zbroje rycerskie. To się nazywa hardcore.
Fajnie, taka atrakcja turystyczna, w rodzaju pogoni z bykami w Pampelunie. Nawet jeśli dzieje się tutaj historia regionu, to bez nas Dolnoślązaków. Nie tylko ze względu na brak obecności, bo kilku Dolnoślązaków tu było. Ze względu na hierarchię poruszanych tematów, różnice w mentalności, kulturze. Marsz Autonomii warto zobaczyć, ale to nie nasz marsz. – Musicie wymyślić sobie własną formułę – kwituje mój znajomy. Ano. Jak na mój gust, nie powinna to być formuła taka jak ta. Ale to kwestia otwarta.